Een effect dat erg veel op de optie lijkt is de warrant. Net als bij de opties is er onderscheid tussen call-warrants en put-warrants. Er kan dus geprofiteerd worden van een koersstijging en -daling. Een call-warrant geeft recht op de aankoop van een bepaalde onderliggende waarde tegen een vaste prijs. Een putwarrant geeft recht op de verkoop van een bepaalde onderliggende waarde tegen een vastliggende prijs. In principe werkt een warrant dus hetzelfde als een optie, maar er zijn ook verschillen:
• De introductie van een warrant wordt niet bepaald door de AEX-Optiebeurs, maar door een andere partij. Over het algemeen is dit een bank of effectenhuis. Een warrant wordt over het algemeen ook niet op de optiebeurs, maar op de effectenbeurs van Euronext Amsterdam verhandeld.
• Een ander verschil is dat beleggers geen warrants kunnen schrijven. Alleen de instelling die de warrants heeft uitgegeven kan warrants schrijven.
• Warrants zijn niet gebonden aan standaardregels. Zo heeft een aandelenoptie altijd betrekking op 100 aandelen, maar bij een warrant kan dit helemaal anders zijn. De uitgevende instelling mag bepalen welke contractspecificaties de warrant krijgt. Zo bestaan er bijvoorbeeld warrants die betrekking hebben op de 10 grootste ondernemingen uit Hong Kong of op 15 Nederlandse ondernemingen. Bij de uitgevende instelling kun je de specificaties van de door hen uit gegeven warrant opvragen.
• Het aanbod in warrants is beperkt tot het aantal dat de uitgevende instelling uit wil geven. Het aanbod van opties is daarentegen onbeperkt. We zullen later precies zien hoe dit in zijn werk gaat.
| Samenvatting verschillen: | Warrants | Opties |
| Introductie | Bank | Beurs |
| Specificaties | Bank | Beurs |
| Kopen | Belegger | Belegger |
| Schrijven | Bank | Belegger |
| Aanbod | Beperkt | Onbeperkt |
Warrants zijn er, net als opties, in Amerikaanse en Europese stijl. De specificaties van een warrant verschillen per warrant en de stijl dus ook. Het is natuurlijk wel altijd mogelijk om een warrant tussentijds door te verkopen. Een ander belangrijk onderscheid dat we moeten maken tussen de talloze verschillende soorten warrants is tussen de klassieke warrants en de special products. De klassieke warrant is een warrant uitgegeven door een uitgevende instelling.
We nemen als voorbeeld een call-warrant ING. Voor 1 van deze warrants kun je 1 aandeel ING kopen voor € 49,91. De klassieke warrant is dus eigenlijk een calloptie op nieuw uit te geven aandelen. Als de koper van deze warrant zijn warrant uitoefent, dan geeft de ING een nieuw aandeel uit en levert die aan de warranthouder. Hierdoor ontstaat er dus een extra aandeel ING. Bij een toename van het aantal aandelen van een fonds, moet de door de onderneming gemaakte winst verdeeld worden over een groter aantal aandelen . De winst per aandeel wordt in zo’n geval dus lager. We noemen dit verwatering van de winst. De andere soort warrants, de special products of covered warrants, worden niet door een uitgevende instelling uitgegeven, maar door een financiële instelling. Deze instellingen kopen eerst de aandelen en schrijven daar warrants op. Bij de uitoefening van deze warrants worden er dus geen nieuwe aandelen gecreëerd. De financiële instelling verkoopt bij uitoefening van de warrant de al gekochte aandelen. In dit geval treedt er dus geen winstverwatering op. Het verschil tussen deze twee soorten warrants is belangrijk omdat winstverwatering uiteraard een slechte invloed heeft op de waarde van de aandelen van een fonds. Bij het kopen van een klassieke warrant moet je dus bekijken of deze winstverwatering niet al te groot wordt.